Daar begint het al…
Ik zie een moeder met een kindje van een jaar of 3. Ze lopen de kinderafdeling van C&A binnen. Links de jongensafdeling, rechts de meisjesafdeling. Hij trekt zijn moeder naar rechts; naar de roze jurken
‘Mama, die! die wil ik!’
Ik zie de moeder; ze kijkt naar haar zoontje en zegt ‘Nee joh, die zijn voor meisjes. Jij bent toch een jongen!’
En daar… begint het al.
Niet alleen het label ‘jongen’. Maar ook het idee: wat je voelt, klopt niet. Wat je wil, mag niet. Wie je bent, hoort zo niet te zijn.
Daar begint het vormen. Het kneden, het aanpassen.
Natuurlijk niet met kwade bedoelingen. Vaak met liefde, met zorg. Maar wel diep ingrijpend.
We labelen van alles:
- Jij bent de rustige.
- Jij bent de dromer.
- Jij bent sterk, jij redt het wel.
- Jij bent lastig.
- Jij bent slim, dus je moet presteren.
- Jij bent de oudste, jij moet het goede voorbeeld geven.
- Jij bent te gevoelig, dat is lastig.
En als kind neem je het aan. Want je bent loyaal. Want je wilt erbij horen. Want je bent afhankelijk. Dus je past je aan. Je wordt wie je denkt dat je moet zijn. Niet wie je werkelijk in Essentie bent.
Tot je vastloopt.
Op volwassen leeftijd. Als je voelt: ik leef niet volledig. Ik ben moe van steeds maar voldoen. Ik voel me leeg, verward, klein, snel boos of verdrietig zonder duidelijke reden.
En ergens weet je… ik ben onderweg iets kwijtgeraakt. Mijzelf.
Want daar begon het al.
In het gezin van herkomst. Op school. Bij een opmerking. Een blik. Een vergelijking. Een grapje. Een verwachting die te zwaar was.
Zonder dat we het doorhebben, creëren we een web van labels, oordelen, aanpassingen. En raken we verstrikt. In rollen. In patronen. In een leven dat niet helemaal klopt.
En dan begint het werk. Het ontwarren. Het ontrafelen.
Dat is waar ik mensen bij help. Om terug te keren naar dat innerlijke kompas. Naar jouw Essentie onder de labels. Naar het kind dat nog precies wist wat het voelde, wilde, en verlangde.